Το δεκαοκτώ

Για τη χρονιά που αποστασιοποιηθήκαμε συνειδητά προς όφελος μας

που αντιμετωπίσαμε σημαντικούς και ασήμαντους άλλους με στωϊκότητα και ψύχραιμη παραίτηση που θα ζήλευε και ένας θιβετιανός μοναχός

που μάθαμε να αφήνουμε πίσω άσχημες σκέψεις, συναισθήματα και κάναμε mantra το “τράβα μπρος”

που επιτέλους βαρεθήκαμε να αναλύουμε

που επιβεβαιωθήκαμε για άλλη μια φορά πως τα χρόνια στο ντιβάνι ήταν και θα είναι η επένδυση με τη μεγαλύτερη απόδοση

που χάσαμε παιδικούς φίλους

που ανακαλύψαμε τη σωματική μας δύναμη και κυρίως εκείνους που μας βοήθησαν να τη βρούμε

που ασπαστήκαμε το cliche ποτέ δεν ξέρεις ποιον θα ερωτευτείς

που τη μόνη υπόσχεση που θα δώσουμε για τη νέα χρονιά είναι να μιλάμε περισσότερο για εμάς

Καλή χρονιά 🙂

 

Το Δεκαέξι

Ήταν η χρονιά που αγαπήσαμε άδολα, όπως την πρώτη φορά.

Που μας θύμισε να μην παίρνουμε τα πάντα προσωπικά.

Που μας δίχασε άλλη μια φορά.

Που αναρωτηθήκαμε με λυγμούς γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά στον κόσμο.

Που κλάψαμε γοερά με τον πόνο των άλλων.

Που ξαφνιαστήκαμε με την επιθετικότητα και τη μικρότητα κάποιων.

Που είδαμε τη σκοτεινή πλευρά ανθρώπων και τους αποδεχθήκαμε χωρίς να θέλουμε να τους αλλάξουμε.

Που συγχωρέσαμε.

Που εμπιστευτήκαμε με κλειστά τα μάτια.

Που νιώσαμε ευγνωμοσύνη για όσους φίλους ήταν δίπλα μας στη χαρά και τη λύπη.

Που ήρθαν στη ζωή μας φίλοι που ποτέ δεν περιμέναμε.

Που αρχίσαμε να διαβάζουμε και να παρατηρούμε ανθρώπους όχι τόσο γι αυτά που γράφουν αλλά γιατί απλά μας αρέσουν.

Που συνεχίζουμε να κάνουμε σχέδια με πείσμα και χαρά.

Καλή Χρονιά!

Anne and Harry

Στην Αμερική, πάνω από 40 εκατομμύρια άνθρωποι, ειδικά γυναίκες, έχουν την ‘ταμπέλα’ του συνεξαρτώμενου. Ένα απ’τα θέματα που αντιμετωπίζουν όσοι ταλαιπωρούνται από σχέσεις εξάρτησης, είναι τα περίφημα όρια. Τα όρια είναι εξωτερικά και εσωτερικά. Το να μάθω να βάζω εξωτερικά όρια με βοηθάει να φροντίζω για τη σωματική μου ακεραιότητα, να κρατάω μια σωματική απόσταση από τους άλλους και φυσικά να σέβομαι και το όριο των άλλων ανθρώπων.
Τα εσωτερικά όρια έχουν να κάνουν με τη σκέψη, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά. Στη φωτογραφία βλέπουμε τον άνθρωπο που έχει σταθερά εσωτερικά και εξωτερικά όρια, ότι μπορεί να σχετίζεται χωρίς να προβάλλει στον άλλον δικές του ερμηνείες, ενώ ταυτόχρονα δεν παίρνει προσωπικά τα συναισθήματα του άλλου. Το να διατηρώ ανέπαφα τα εσωτερικά μου όρια είναι πολύ βοηθητικό και απαραίτητο ειδικά σε περιπτώσεις που νιώθω πως παίρνω επίθεση.

boundaries

Μυστικά και ψέματα

Είναι Δευτέρα απόγευμα. Ανοίγεις βαριεστημένα το λινκ που βλέπεις στον τοίχο ενός φίλου.  Συνέντευξη,  μονολογείς.  Ξεκινάς να διαβάζεις. Από την πρώτη κιόλας απάντηση υποψιάζεσαι στο περίπου τι θα επακολουθήσει. Συνεχίζεις να διαβάζεις και αναρρωτιέσαι τι στο καλό έχουν πάθει όλοι και μιλάνε δημόσια για τη ζωή τους και τα τραύματά τους.

Αρχίζεις και θυμώνεις και ταυτόχρονα έρχεσαι σ’επαφή με τη δική σου μυστικοπάθεια όταν ήσουν σε εκπαιδευτικές ομάδες με άλλους ψ και δεν μοιραζόσουν τίποτα για το παρελθόν σου. Όσο σε πίεζαν και ζήταγαν να μάθουν, τόσο αρνιόσουν πεισματικά αφήνοντας να εννοηθεί πως τα δικά σου θέματα είναι μοναδικά και μπορούν να κατανοηθούν μόνο από άλλους «ξεχωριστούς» ανθρώπους.  Συγκινείσαι βαθιά απ’όσα διαβάζεις και σκέφτεσαι τι είναι αυτό που σε αγγίζει τόσο. Το τραύμα του άλλου, το δικό σου, η ματαίωση που νιώθεις κάποιες φορές απ’την πορεία σου ως θεραπευόμενη;

«Εγώ θεωρώ ότι οι πληγές που μας έχουν σημαδέψει δεν κλείνουν ποτέ. Μαθαίνουμε απλώς να ζούμε μαζί τους» Πως τολμάει, λες.  Αρχίζει και παίζει η ταινία στο μυαλό σου. Με πόση πίστη, πείσμα, ελπίδα, φόβο, άγνοια και μεγαλομανία ξεκίνησες.

Πίστη στη θεραπεία. Ακλόνητη. Είχες διαβάσει και τόσα πολλά και «απλώς» περίμενες  να περάσεις όσο πιο αναίμακτα γίνεται το στάδιο της ενδόρρηξης και να φτάσεις στη λεγόμενη «έκρηξη». Δε δίνεις μεγάλη σημασία στα «ψιλά γράμματα του συμβολαίου» που τονίζουν πως η θεραπεία δεν σταματά σ’αυτό το σημείο. Χρειάζεται δουλειά για να δει ο πελάτης (εσύ) τις νέες του δυνατότητες και πως αυτές αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον του. Είχες την άγνοια του άπειρου ανθρώπου απ’ τη μια και τη μεγαλομανία του νάρκισσου απ΄την άλλη.

Είχες πείσμα στο να είσαι αυτό που επιλέγεις να γίνεις και όχι αυτά που σου συνέβησαν. Είχες ελπίδα -μάλλον ψευδαίσθηση- πως θα μηδένιζε το κοντέρ και θα ξανάρχιζες. Είναι η περίοδος που αποκτάς θεραπευτικά εργαλεία, παίρνεις μέρος σε βιωματικές ομάδες με μεγάλα ονόματα του χώρου –κάθεσαι δίπλα τους, τους παρατηρείς και αναρρωτιέσαι τι θέματα να έχουν εκείνοι και πως τα έλυσαν. Ήσουν κ σίγουρη πως τα έλυσαν- Ευχαριστείς την τύχη σου που ακόμα δεν έχεις μάθει για κάποιον φοβερό ψ στη Μποτσουάνα να τρέχεις να τον βρεις.

Όλα τα παραπάνω μαζί με φόβο. Φόβο για το θυμό σου. Που στο διάολο θα πάει όλος αυτός ο θυμός; Τρόμαζες πως εάν τον άφηνες ανεξέλεγκτο, θα ήταν καταστροφικός για σένα και εκείνους.

Πριν δυο χρόνια μαθαίνεις για μια νέα πρωτοποριακή μέθοδο. Η ψ σου προτείνει να το δοκιμάσετε. Ακόμα και τότε δεν θες ν’αποδεχτείς πως το delete βγαίνει μόνο σε πληκτρολόγιο. Της λες πως και εάν σου πει να κρεμαστείς απ’ το ταβάνι, θα το κάνεις. Σ’αυτές τις συνεδρίες βγαίνει όλο το σκατό στην επιφάνεια αλλά μαζί και ο υπέροχος υποστηρικτικός  σου ενήλικας.  Πριν λίγο καιρό τελειώνεις κ εσύ αυτή την εκπαίδευση. Τώρα όμως μπορείς και βλέπεις όλη την εικόνα. «Η ψυχοτραυματολογία συμμαχεί με το ‘υγιές εγώ’ και χτίζει με προσοχή μια θεραπευτική σχέση εμπιστοσύνης με στόχο την επεξεργασία και αφομοίωση του τραυματικού βιώματος». Τώρα πια το έχεις αποδεχθεί. Και είσαι εντάξει μ’αυτό.

Ο τίτλος του ποστ είναι από την ταινία του Mike Leigh Μυστικά και Ψέματα

Έχεις τρια χρόνια να με πάρεις τηλέφωνο. Εάν δε με θες, πες το μου

Video

If it takes forever, I will wait for you
For a thousand summers, I will wait for you τραγουδάει με πείσμα η Lena Horne. Πόσες φορές έχουμε βάλει τον εαυτό μας στην αναμονή; τί σημαίνει βάζω τον εαυτό μου στην αναμονή; γιατί το κάνω; τι κέρδος έχω; τί μου συμβαίνει όταν η συμπεριφορά του άλλου είναι μπερδευτική; γιατί έχω την ανάγκη να μου επιβεβαιώσει ο άλλος κάτι το οποίο βλέπω; αυτά και άλλα πολλά θα προσπαθήσουμε να “αναλύσουμε” σ’ένα επόμενο ποστ. Μέχρι τότε, η πιο “χαρούμενη”, αποφασιστική version του τραγουδιού ακούγεται δυνατά!

38

Ο περισσότερος κόσμος κάνει την ανασκόπηση της χρονιάς τέλος Δεκεμβρίου. Είμαι απ’αυτούς που την κάνουν στα γεννέθλιά τους ίσως γιατί είναι μέσα Αυγούστου, το καλοκαίρι σιγά σιγά φτάνει στο τέλος και ο Σεπτέμβριος, ο οποίος ευνοεί τα νέα ξεκινήματα, είναι κοντά.

Η χρονιά που πέρασε, τα 37, θα τα θυμάμαι ως μια καλή και εποικοδομητική χρονιά. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως δύσκολα θα παραδεχτώ πως είμαι ευχαριστημένη με τον εαυτό μου -και όχι επειδή είμαι τελειομανής-. Ήταν η χρονιά που έμαθα τα πάντα βιωματικά και παρόλο που κάποια μαθήματα ήταν δύσκολα, είναι και αυτά που θα μείνουν περισσότερο -λόγω του βιωματικού τους χαρακτήρα-. Τί έμαθα λοιπόν;

Πως δεν είναι υποχρεωτικό να παίρνω τα πάντα προσωπικά και κατάκαρδα και πως πολλά απ’αυτά που συνέβησαν, συμπεριφορές ανθρώπων που με ταλαιπώρησαν και με πλήγωσαν, είχαν να κάνουν μ’έμένα πολύ λιγότερο απ’ό,τι νόμιζα. Να πενθώ για τις απώλειες όταν συμβαίνουν. Να μην περιμένω κάποιον ν’αλλάξει γνώμη για κάτι. Ή μάλλον, πιο σωστά, να μη βάζω τον εαυτό μου σε κατάσταση αναμονής. Συνεχίζω τη ζωή μου και εάν αλλάξει κάτι στην πορεία και τα δεδομένα τα δικά μου είναι ίδια, πάρα πολύ ωραία (μεγάλο μάθημα και θ’ακολουθήσει σχετικό πόστ). Να μην κάνω τον διαμεσολαβητή σε σχέσεις άλλων χωρίς να μου ζητηθεί. Δύσκολα μπορεί να πιστέψει κάποιος πως είσαι τόσο ufo και δεν έχεις κρυφή ατζέντα απλά θες να βοηθάς (αν και η επόπτρια μου ισχυρίζεται πως πίσω απ’αυτό το ρόλο κρύβεται υποτίμηση και πως δεν θεωρώ τους άλλους αρκετά ικανούς). Να φτιάχνω καροτόσουπα. Να σταματάω να λέω στον εαυτό μου πως θα είσαι έτοιμη να κάνεις κάτι εάν είσαι τέλεια σ’αυτό, εάν οι συνθήκες είναι ιδανικές κλπ (κούραση και ταλαιπωρία).

Το πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι. Μεγάλο cliche, το ξέρω. Φέτος, οι φίλοι μου έδωσαν χρόνο και ενέργεια απλόχερα. Η Τζένη, φίλη απ’το δημοτικό, ο άνθρωπος με την αστείρευτη υπομονή ο οποίος θ’ακούσει και θ’αναλύσει τα ίδια και τα ίδια 52 φορές και θα τ αντιμετωπίζει σαν να τα έχει ακούσει πρώτη φορά. Πάντα θα βρίσκει μια κολακευτική δικαιολογία για τις επιλογές μου, παραλείψεις κλπ που θα τη στηρίζει με μεγάλη σιγουριά. Η Λίγκα Λου, ένας απο τους πιο κανονικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Συζητάμε για τα πιο σοβαρά μέχρι τη μεγαλύτερη μπούρδα. Ο άνθρωπος που θα του πεις τον πόνο σου, θα σε ακούσει με μεγάλη προσοχή, θα πάτε μια βόλτα στη θάλασσα, θα σου μαγειρέψει απίστευτα και εκεί, πάνω στο φαγητό, θα σου πει τη γνώμη της. Η Βικτώρια, πολύτιμη φίλη και εξαιρετική συνάδελφος. Παρόλο που μένει σ’άλλη πόλη, η καθημερινή επικοινωνία είναι απαραίτητη. Ο άνθρωπος που ξέρει να σε “ισιώνει” με μια φράση, που όταν βρισκόμαστε δεν σταματάμε να μιλάμε και να γελάμε.
Ο Λεωνίδας, με τον οποίο ξενυχτάω όσο δεν έχω ξενυχτήσει από την εφηβεία μου και μετά, μου εξηγεί με τροπο κατανοητό τι είναι η ΑΟΖ, πολιτικούς όρους που δεν ήξερα πως υπάρχουν, θέματα αισθηματικής φύσης, αλλά κυρίως γιατί πολλές φορές δεν χρειάζεται να μιλάμε για να περνάμε καλά. Δεν είναι όμως σημαντικοί επειδή ήταν δίπλα μου στα δύσκολα. Είναι σημαντικοί, γιατί στη χαρά μου ήταν εκεί και πανηγύριζαν.

Τέλος, θα έρθει η στιγμή εκεί που δεν το περιμένεις, θα δεις κάποιον που χωρίς να τον ξέρεις, θα θες όσο τίποτα άλλο να μάθεις τα πάντα για εκείνον και κάθε φορά που βλέπεις κάτι που σου αρέσει ή σ’ενθουσιάζει, θα θες να τον πάρεις τηλέφωνο να του το πεις, ή να του στείλεις με μέιλ μια φωτογραφία.
Καλή μου Χρονιά λοιπόν

earworm and all that jazz!

Video

Sometimes a song can get stuck in your mind. Become a little piece of unwanted music, that keeps looping for the rest of your day.

Neurologists claim that stuck songs are like thoughts we’re trying to suppress. The harder we try not to think about them, the more we can’t help it. The phenomenon is also known as earworms, and the ongoing ‘dim di da da dum’ causes a kind of brain itch you can’t scratch.

http://www.openculture.com/2013/03/cant_get_that_song_out_of_my_head.html

Όταν είδα το εξώφυλλο του Psychology Today το

Aside

Image

Όταν είδα το εξώφυλλο του Psychology Today το πρώτο που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ο τίτλος του άρθρου “Three ways to predict your future”.  Αν και η πρώτη μου αντίδραση ήταν μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας, το πρώτο που διάβασα από το περιοδικό ήταν αυτό το άρθρο.  Δεν έχει τόση σημασία να σταθώ στο περιεχόμενο το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ αλλά στην τάση που έχουμε οι άνθρωποι όχι μόνο να αναπολούμε το παρελθόν αλλά να ανησυχούμε και να προσπαθούμε να ελέγξουμε το μέλλον μας, ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι δυσκολίες είναι πολύ μεγάλες και το αύριο όλων μας πιο αβέβαιο από ποτέ.

Είναι αλήθεια πως η εμπειρία είναι πολύτιμος δάσκαλος και η εφαρμογή της σ’ένα τρέχον πρόβλημα μπορεί να είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο. Το να κάνουμε εικασίες και να προσπαθούμε να προβλέψουμε το μέλλον κάποιες φορές είναι όντως σημαντικά στοιχεία στη λήψη αποφάσεων. Ωστόσο, το να εστιάζω στο μετά και μάλιστα εμμονικά, κάθε άλλο παρά βοηθητικό είναι. Τα συναισθήματα ανησυχίας και φόβου μεγαλώνουν και συνοδεύονται από συμπεριφορές αναποφασιστικότητας και παράλυσης.

Είναι ξεκάθαρο ότι η ζωή δεν έχει να κάνει με την ευτυχία. Η καθημερινότητα είναι ένας δρόμος με εμπόδια όπου συναντάμε λύπες, χαρές και άλλα ανάμεικτα συναισθήματα. Είμαστε εκτεθειμένοι σε απώλειες και απογοητεύσεις, οι οποίες θα μας βγάλουν από την ησυχία, την ηρεμία και την άνετη ζωή που σκεφτόμαστε ότι θα θέλαμε να απολαμβάνουμε. Το κόλπο είναι να απολαύσουμε αυτή την περίπλοκη διαδικασία με το να την τιθασεύσουμε, και όχι με το να βρεθούμε στο έλεός της ή να απελπιστούμε.  Aυτό θα το καταφέρουμε μένοντας στο παρόν.  Στο εδώ και τώρα.

Τί σημαίνει να επικεντρώνομαι στο παρόν; στο εδώ και τώρα;  Ουσιαστικά, σημαίνει ότι αυτό που έχει σημασία είναι το πραγματικό. Όχι κάτι που είναι εν δυνάμει ή είναι στο παρελθόν, αλλά αυτό που υφίσταται στο εδώ, τώρα. Εξάλλου, αυτό που είναι πραγματικό από την άποψη του χρόνου, είναι πάντα το παρόν.  Από την άποψη του χώρου, είναι αυτό που βρίσκεται εδώ, μπροστά μας. Πίσω απ αυτή την ιδέα κρύβεται η πεποίθηση ότι μελετώντας, περιγράφοντας και παρατηρώντας αυτό που μας είναι διαθέσιμο τώρα, μπορούμε να το κατανοήσουμε ικανοποιητικά. Το παρόν εμπεριέχει τα πάντα. Αναμνήσεις, όνειρα, σκέψεις, είναι όλα δραστηριότητες του παρόντος. Συμβαίνουν στο τώρα. Αφορούν συμβάντα που συνέβησαν άλλη χρονική στιγμή αλλά η ανάμνηση συμβαίνει στο παρόν, ο προγραμματισμός γίνεται στο παρόν, ο στοχασμός συμβαίνει στο παρόν. Στο εδώ και τώρα.

Δείξε μου ποιο κατοικίδιο προτιμάς και θα σου πω ποιος είσαι

Σπάνια θα υπάρξει μέρα που να μην ακούω από φίλους και γνωστούς τα κατορθώματα του κατοικιδίου τους και αν δεν τα ακούω,  βλέπω τις φωτογραφίες που ανεβάζουν στις σελίδες τους στο φεις μπουκ ή στο τουίτερ. Τις περισσότερες φωτογραφίες τις συνοδεύει και ένα πετυχημένο σχόλιο, το οποίο φυσικά έχει κάνει το εν λόγω κατοικίδιο.  Μια γνωστή μου έχει φτιάξει στο σκύλο της λογαριασμό με  τ’ όνομά του, ενώ ο σκύλος της φίλης μου της Λυγερής “επισκέπτεται” τον δικό μου τοίχο και μου γραφει διάφορα χαριτωμένα.

Έχω μεγαλώσει με ζώα και  δεν μπορώ να φανταστώ  τη ζωή μου χωρίς σκύλο ή γάτα.  Από μικρή συνήθιζα να δίνω μια ανθρώπινη υπόσταση σ’όλα τα ζωάκια που έζησαν στο σπίτι. Αυτό δεν έχει άλλάξει ούτε τώρα και διαπιστώνω πως για πολύ κόσμο ισχύει το ίδιο.

Παρατηρώντας λοιπόν αυτή τη συμπεριφορά-συνήθεια καθώς και το γιατί κάποιοι επιλέγουμε για κατοικίδιο σκύλο και όχι γάτα (ή το αντίθετο) σκέφτηκα  ότι υπάρχουν βάσιμοι λόγοι υποψίας ότι αυτή η προτίμηση  οφείλεται σε βασικές διαφορές της προσωπικότητάς μας.  Θέλοντας να μάθω περισσότερα, έψαξα και βρήκα μια σχετικά πρόσφατη έρευνα που είχε γίνει στο Πανεπιστήμιο του Τέξας από τον Sam Gosling, Καθηγητή Ψυχολογίας .

Ο Gosling, διεξήγαγε μια μελέτη μέσω ίντερνετ στην οποία 4,500 άτομα ρωτήθηκαν εάν ήταν σκυλόφιλοι (dog people), γατόφιλοι (cat people), και τα δυο ή τίποτα από τα δυο. Σ’ αυτό το γκρούπ δόθηκε και το λεγόμενο Big Five factors ερωτηματολόγιο που χρησιμοποιείται από κάποιους ψυχολόγους  για να περιγράψουν την ανθρώπινη προσωπικότητα.

Η έρευνα έδειξε ότι όντως υπάρχουν μείζονες διαφορές σε σημαντικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μεταξύ των σκυλόφιλων και των γατόφιλων.

Όπως ακριβώς η φύση του σκύλου είναι πιο κοινωνική απ’αυτή της γάτας, θα περίμενε κανείς ότι κάποιος που αγαπά περισσότερο τους σκύλους θα είναι πιο κοινωνικός.  Όντως, τα αποτέλεσματα έδειξαν ότι οι σκυλόφιλοι ήταν 15% πιο εξωστρεφείς και 13% πιο ευχάριστοι.  Επίσης, φαίνεται ότι είναι 11% πιο ευσυνείδητοι από τους γατόφιλους.  Ευσυνειδησία στο τεστ μεταφράζεται η τάση για αυτοπειθαρχία,  η ολοκλήρωση των εργασιών και ο στόχος για επίτευξη.  Αυτό το γνώρισμα δείχνει μια προτίμηση για οτιδήποτε προγραμματισμένο και όχι για αυθόρμητες συμπεριφορές.

Από την άλλη, οι γατόφιλοι φαίνεται να είναι 12% πιο νευρωτικοί, αλλά όμως και 11% πιο ανοιχτοί, όπου αυτό μεταφράζεται-περικλύει εκτίμηση για την τέχνη, περιπέτεια, ασυνήθιστες ιδέες, φαντασία και  περιέργεια.  Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι οι οποίοι είναι ανοιχτοί, (γατόφιλοι) είναι πιθανότερο να είναι αντισυμβατικοί με πιο φιλελεύθερες ιδέες ενώ οι συνάνθρωποι με χαμηλότερο ποσοστό (σκυλόφιλοι) τείνουν να σκέφτονται πιο συμβατικά και παραδοσιακά.  Ένα ενδιαφέρον στοιχείο της έρευνας ήταν ότι όσοι έχουν και γάτα και σκύλο, μοιάζουν περισσότερο μ’εκείνους που έχουν μόνο σκύλο.

Ο συγγραφέας του βιβλίου “Why We Love The Dogs We Do” Stanley Coren, έκανε μια παρόμοια έρευνα η οποία έδειξε ότι οι ιδιοκτήτες γάτας είναι λιγότερο κυριαρχικοί. Οι άνθρωποι που δείχνουν ή είναι κυριαρχικοί, περιγράφονται ως ισχυροί, δυναμικοί, επίμονοι και με αυτοπεποίθηση. Συνήθως πρόκειται για ανθρώπους που ξεχωρίζουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις σε αντίθεση με εκείνους που έχουν χαμηλά ποσοστά κυριαρχίας και που είναι πιο σεμνά, δειλά και ντροπαλά άτομα.

Το πιο ενδιαφέρον το άφησα για το τέλος. Και είναι ενδιαφέρον γιατί καταρρίπτει το μύθο ότι η γάτα δεν εμπιστεύεται και ότι με την πρώτη ευκαιρία, θα σε «πουλήσει».

Οι γατόφιλοι-ιδιοκτήτες γάτας, φαίνεται να είναι άτομα εμπιστοσύνης.  Άνθρωποι μ’αυτό το χαρακτηριστικό, είναι τις περισσότερες φορές ευθείς, μετριόφρονες και καλοί στα σπορ σε αντίθεση μ’εκείνους που έχουν χαμηλή βαθμολογία και έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι πιο καχύποπτοι και χειριστικοί.

Πέρα από κάποια στοιχεία τα οποία όντως έχουν ενδιαφέρον, για μένα, αυτό που έχει  μεγαλύτερη σημασία είναι  να συνεχίζω να βλέπω φωτογραφίες των αγαπημένων κατοικιδίων των φίλων μου.