Το δεκαοκτώ

Για τη χρονιά που αποστασιοποιηθήκαμε συνειδητά προς όφελος μας

που αντιμετωπίσαμε σημαντικούς και ασήμαντους άλλους με στωϊκότητα και ψύχραιμη παραίτηση που θα ζήλευε και ένας θιβετιανός μοναχός

που μάθαμε να αφήνουμε πίσω άσχημες σκέψεις, συναισθήματα και κάναμε mantra το “τράβα μπρος”

που επιτέλους βαρεθήκαμε να αναλύουμε

που επιβεβαιωθήκαμε για άλλη μια φορά πως τα χρόνια στο ντιβάνι ήταν και θα είναι η επένδυση με τη μεγαλύτερη απόδοση

που χάσαμε παιδικούς φίλους

που ανακαλύψαμε τη σωματική μας δύναμη και κυρίως εκείνους που μας βοήθησαν να τη βρούμε

που ασπαστήκαμε το cliche ποτέ δεν ξέρεις ποιον θα ερωτευτείς

που τη μόνη υπόσχεση που θα δώσουμε για τη νέα χρονιά είναι να μιλάμε περισσότερο για εμάς

Καλή χρονιά 🙂

 

Advertisements

Το Δεκαέξι

Ήταν η χρονιά που αγαπήσαμε άδολα, όπως την πρώτη φορά.

Που μας θύμισε να μην παίρνουμε τα πάντα προσωπικά.

Που μας δίχασε άλλη μια φορά.

Που αναρωτηθήκαμε με λυγμούς γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά στον κόσμο.

Που κλάψαμε γοερά με τον πόνο των άλλων.

Που ξαφνιαστήκαμε με την επιθετικότητα και τη μικρότητα κάποιων.

Που είδαμε τη σκοτεινή πλευρά ανθρώπων και τους αποδεχθήκαμε χωρίς να θέλουμε να τους αλλάξουμε.

Που συγχωρέσαμε.

Που εμπιστευτήκαμε με κλειστά τα μάτια.

Που νιώσαμε ευγνωμοσύνη για όσους φίλους ήταν δίπλα μας στη χαρά και τη λύπη.

Που ήρθαν στη ζωή μας φίλοι που ποτέ δεν περιμέναμε.

Που αρχίσαμε να διαβάζουμε και να παρατηρούμε ανθρώπους όχι τόσο γι αυτά που γράφουν αλλά γιατί απλά μας αρέσουν.

Που συνεχίζουμε να κάνουμε σχέδια με πείσμα και χαρά.

Καλή Χρονιά!

Anne and Harry

Στην Αμερική, πάνω από 40 εκατομμύρια άνθρωποι, ειδικά γυναίκες, έχουν την ‘ταμπέλα’ του συνεξαρτώμενου. Ένα απ’τα θέματα που αντιμετωπίζουν όσοι ταλαιπωρούνται από σχέσεις εξάρτησης, είναι τα περίφημα όρια. Τα όρια είναι εξωτερικά και εσωτερικά. Το να μάθω να βάζω εξωτερικά όρια με βοηθάει να φροντίζω για τη σωματική μου ακεραιότητα, να κρατάω μια σωματική απόσταση από τους άλλους και φυσικά να σέβομαι και το όριο των άλλων ανθρώπων.
Τα εσωτερικά όρια έχουν να κάνουν με τη σκέψη, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά. Στη φωτογραφία βλέπουμε τον άνθρωπο που έχει σταθερά εσωτερικά και εξωτερικά όρια, ότι μπορεί να σχετίζεται χωρίς να προβάλλει στον άλλον δικές του ερμηνείες, ενώ ταυτόχρονα δεν παίρνει προσωπικά τα συναισθήματα του άλλου. Το να διατηρώ ανέπαφα τα εσωτερικά μου όρια είναι πολύ βοηθητικό και απαραίτητο ειδικά σε περιπτώσεις που νιώθω πως παίρνω επίθεση.

boundaries

Μυστικά και ψέματα

Είναι Δευτέρα απόγευμα. Ανοίγεις βαριεστημένα το λινκ που βλέπεις στον τοίχο ενός φίλου.  Συνέντευξη,  μονολογείς.  Ξεκινάς να διαβάζεις. Από την πρώτη κιόλας απάντηση υποψιάζεσαι στο περίπου τι θα επακολουθήσει. Συνεχίζεις να διαβάζεις και αναρρωτιέσαι τι στο καλό έχουν πάθει όλοι και μιλάνε δημόσια για τη ζωή τους και τα τραύματά τους.

Αρχίζεις και θυμώνεις και ταυτόχρονα έρχεσαι σ’επαφή με τη δική σου μυστικοπάθεια όταν ήσουν σε εκπαιδευτικές ομάδες με άλλους ψ και δεν μοιραζόσουν τίποτα για το παρελθόν σου. Όσο σε πίεζαν και ζήταγαν να μάθουν, τόσο αρνιόσουν πεισματικά αφήνοντας να εννοηθεί πως τα δικά σου θέματα είναι μοναδικά και μπορούν να κατανοηθούν μόνο από άλλους «ξεχωριστούς» ανθρώπους.  Συγκινείσαι βαθιά απ’όσα διαβάζεις και σκέφτεσαι τι είναι αυτό που σε αγγίζει τόσο. Το τραύμα του άλλου, το δικό σου, η ματαίωση που νιώθεις κάποιες φορές απ’την πορεία σου ως θεραπευόμενη;

«Εγώ θεωρώ ότι οι πληγές που μας έχουν σημαδέψει δεν κλείνουν ποτέ. Μαθαίνουμε απλώς να ζούμε μαζί τους» Πως τολμάει, λες.  Αρχίζει και παίζει η ταινία στο μυαλό σου. Με πόση πίστη, πείσμα, ελπίδα, φόβο, άγνοια και μεγαλομανία ξεκίνησες.

Πίστη στη θεραπεία. Ακλόνητη. Είχες διαβάσει και τόσα πολλά και «απλώς» περίμενες  να περάσεις όσο πιο αναίμακτα γίνεται το στάδιο της ενδόρρηξης και να φτάσεις στη λεγόμενη «έκρηξη». Δε δίνεις μεγάλη σημασία στα «ψιλά γράμματα του συμβολαίου» που τονίζουν πως η θεραπεία δεν σταματά σ’αυτό το σημείο. Χρειάζεται δουλειά για να δει ο πελάτης (εσύ) τις νέες του δυνατότητες και πως αυτές αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον του. Είχες την άγνοια του άπειρου ανθρώπου απ’ τη μια και τη μεγαλομανία του νάρκισσου απ΄την άλλη.

Είχες πείσμα στο να είσαι αυτό που επιλέγεις να γίνεις και όχι αυτά που σου συνέβησαν. Είχες ελπίδα -μάλλον ψευδαίσθηση- πως θα μηδένιζε το κοντέρ και θα ξανάρχιζες. Είναι η περίοδος που αποκτάς θεραπευτικά εργαλεία, παίρνεις μέρος σε βιωματικές ομάδες με μεγάλα ονόματα του χώρου –κάθεσαι δίπλα τους, τους παρατηρείς και αναρρωτιέσαι τι θέματα να έχουν εκείνοι και πως τα έλυσαν. Ήσουν κ σίγουρη πως τα έλυσαν- Ευχαριστείς την τύχη σου που ακόμα δεν έχεις μάθει για κάποιον φοβερό ψ στη Μποτσουάνα να τρέχεις να τον βρεις.

Όλα τα παραπάνω μαζί με φόβο. Φόβο για το θυμό σου. Που στο διάολο θα πάει όλος αυτός ο θυμός; Τρόμαζες πως εάν τον άφηνες ανεξέλεγκτο, θα ήταν καταστροφικός για σένα και εκείνους.

Πριν δυο χρόνια μαθαίνεις για μια νέα πρωτοποριακή μέθοδο. Η ψ σου προτείνει να το δοκιμάσετε. Ακόμα και τότε δεν θες ν’αποδεχτείς πως το delete βγαίνει μόνο σε πληκτρολόγιο. Της λες πως και εάν σου πει να κρεμαστείς απ’ το ταβάνι, θα το κάνεις. Σ’αυτές τις συνεδρίες βγαίνει όλο το σκατό στην επιφάνεια αλλά μαζί και ο υπέροχος υποστηρικτικός  σου ενήλικας.  Πριν λίγο καιρό τελειώνεις κ εσύ αυτή την εκπαίδευση. Τώρα όμως μπορείς και βλέπεις όλη την εικόνα. «Η ψυχοτραυματολογία συμμαχεί με το ‘υγιές εγώ’ και χτίζει με προσοχή μια θεραπευτική σχέση εμπιστοσύνης με στόχο την επεξεργασία και αφομοίωση του τραυματικού βιώματος». Τώρα πια το έχεις αποδεχθεί. Και είσαι εντάξει μ’αυτό.

Ο τίτλος του ποστ είναι από την ταινία του Mike Leigh Μυστικά και Ψέματα

Έχεις τρια χρόνια να με πάρεις τηλέφωνο. Εάν δε με θες, πες το μου

Video

If it takes forever, I will wait for you
For a thousand summers, I will wait for you τραγουδάει με πείσμα η Lena Horne. Πόσες φορές έχουμε βάλει τον εαυτό μας στην αναμονή; τί σημαίνει βάζω τον εαυτό μου στην αναμονή; γιατί το κάνω; τι κέρδος έχω; τί μου συμβαίνει όταν η συμπεριφορά του άλλου είναι μπερδευτική; γιατί έχω την ανάγκη να μου επιβεβαιώσει ο άλλος κάτι το οποίο βλέπω; αυτά και άλλα πολλά θα προσπαθήσουμε να “αναλύσουμε” σ’ένα επόμενο ποστ. Μέχρι τότε, η πιο “χαρούμενη”, αποφασιστική version του τραγουδιού ακούγεται δυνατά!

38

Ο περισσότερος κόσμος κάνει την ανασκόπηση της χρονιάς τέλος Δεκεμβρίου. Είμαι απ’αυτούς που την κάνουν στα γεννέθλιά τους ίσως γιατί είναι μέσα Αυγούστου, το καλοκαίρι σιγά σιγά φτάνει στο τέλος και ο Σεπτέμβριος, ο οποίος ευνοεί τα νέα ξεκινήματα, είναι κοντά.

Η χρονιά που πέρασε, τα 37, θα τα θυμάμαι ως μια καλή και εποικοδομητική χρονιά. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως δύσκολα θα παραδεχτώ πως είμαι ευχαριστημένη με τον εαυτό μου -και όχι επειδή είμαι τελειομανής-. Ήταν η χρονιά που έμαθα τα πάντα βιωματικά και παρόλο που κάποια μαθήματα ήταν δύσκολα, είναι και αυτά που θα μείνουν περισσότερο -λόγω του βιωματικού τους χαρακτήρα-. Τί έμαθα λοιπόν;

Πως δεν είναι υποχρεωτικό να παίρνω τα πάντα προσωπικά και κατάκαρδα και πως πολλά απ’αυτά που συνέβησαν, συμπεριφορές ανθρώπων που με ταλαιπώρησαν και με πλήγωσαν, είχαν να κάνουν μ’έμένα πολύ λιγότερο απ’ό,τι νόμιζα. Να πενθώ για τις απώλειες όταν συμβαίνουν. Να μην περιμένω κάποιον ν’αλλάξει γνώμη για κάτι. Ή μάλλον, πιο σωστά, να μη βάζω τον εαυτό μου σε κατάσταση αναμονής. Συνεχίζω τη ζωή μου και εάν αλλάξει κάτι στην πορεία και τα δεδομένα τα δικά μου είναι ίδια, πάρα πολύ ωραία (μεγάλο μάθημα και θ’ακολουθήσει σχετικό πόστ). Να μην κάνω τον διαμεσολαβητή σε σχέσεις άλλων χωρίς να μου ζητηθεί. Δύσκολα μπορεί να πιστέψει κάποιος πως είσαι τόσο ufo και δεν έχεις κρυφή ατζέντα απλά θες να βοηθάς (αν και η επόπτρια μου ισχυρίζεται πως πίσω απ’αυτό το ρόλο κρύβεται υποτίμηση και πως δεν θεωρώ τους άλλους αρκετά ικανούς). Να φτιάχνω καροτόσουπα. Να σταματάω να λέω στον εαυτό μου πως θα είσαι έτοιμη να κάνεις κάτι εάν είσαι τέλεια σ’αυτό, εάν οι συνθήκες είναι ιδανικές κλπ (κούραση και ταλαιπωρία).

Το πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι. Μεγάλο cliche, το ξέρω. Φέτος, οι φίλοι μου έδωσαν χρόνο και ενέργεια απλόχερα. Η Τζένη, φίλη απ’το δημοτικό, ο άνθρωπος με την αστείρευτη υπομονή ο οποίος θ’ακούσει και θ’αναλύσει τα ίδια και τα ίδια 52 φορές και θα τ αντιμετωπίζει σαν να τα έχει ακούσει πρώτη φορά. Πάντα θα βρίσκει μια κολακευτική δικαιολογία για τις επιλογές μου, παραλείψεις κλπ που θα τη στηρίζει με μεγάλη σιγουριά. Η Λίγκα Λου, ένας απο τους πιο κανονικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Συζητάμε για τα πιο σοβαρά μέχρι τη μεγαλύτερη μπούρδα. Ο άνθρωπος που θα του πεις τον πόνο σου, θα σε ακούσει με μεγάλη προσοχή, θα πάτε μια βόλτα στη θάλασσα, θα σου μαγειρέψει απίστευτα και εκεί, πάνω στο φαγητό, θα σου πει τη γνώμη της. Η Βικτώρια, πολύτιμη φίλη και εξαιρετική συνάδελφος. Παρόλο που μένει σ’άλλη πόλη, η καθημερινή επικοινωνία είναι απαραίτητη. Ο άνθρωπος που ξέρει να σε “ισιώνει” με μια φράση, που όταν βρισκόμαστε δεν σταματάμε να μιλάμε και να γελάμε.
Ο Λεωνίδας, με τον οποίο ξενυχτάω όσο δεν έχω ξενυχτήσει από την εφηβεία μου και μετά, μου εξηγεί με τροπο κατανοητό τι είναι η ΑΟΖ, πολιτικούς όρους που δεν ήξερα πως υπάρχουν, θέματα αισθηματικής φύσης, αλλά κυρίως γιατί πολλές φορές δεν χρειάζεται να μιλάμε για να περνάμε καλά. Δεν είναι όμως σημαντικοί επειδή ήταν δίπλα μου στα δύσκολα. Είναι σημαντικοί, γιατί στη χαρά μου ήταν εκεί και πανηγύριζαν.

Τέλος, θα έρθει η στιγμή εκεί που δεν το περιμένεις, θα δεις κάποιον που χωρίς να τον ξέρεις, θα θες όσο τίποτα άλλο να μάθεις τα πάντα για εκείνον και κάθε φορά που βλέπεις κάτι που σου αρέσει ή σ’ενθουσιάζει, θα θες να τον πάρεις τηλέφωνο να του το πεις, ή να του στείλεις με μέιλ μια φωτογραφία.
Καλή μου Χρονιά λοιπόν