Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.

Σήμερα το μεσημέρι είχα καθήσει σ’ένα καφέ και περίμενα μια φίλη μου. Δίπλα μου μια νέα γυναίκα μίλαγε στο τηλέφωνο. Έλεγε για το παιδί της που δεν κατάφερε να περάσει στη σχολή που ήθελε. Είχε στεναχωρηθεί και είχε κλειστεί στο δωμάτιό του. «καλή μου αγάπη» σκέφτηκα. Tί μπορεί ν’ανακουφίζει ένα παιδί αυτές τις στιγμές; το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι αυτό το ποστ της Mana Raver. Tώρα που το ξαναδιάβασα την ίδια συγκίνηση ένιωσα. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s