Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.

Σήμερα το μεσημέρι είχα καθήσει σ’ένα καφέ και περίμενα μια φίλη μου. Δίπλα μου μια νέα γυναίκα μίλαγε στο τηλέφωνο. Έλεγε για το παιδί της που δεν κατάφερε να περάσει στη σχολή που ήθελε. Είχε στεναχωρηθεί και είχε κλειστεί στο δωμάτιό του. «καλή μου αγάπη» σκέφτηκα. Tί μπορεί ν’ανακουφίζει ένα παιδί αυτές τις στιγμές; το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι αυτό το ποστ της Mana Raver. Tώρα που το ξαναδιάβασα την ίδια συγκίνηση ένιωσα. 

Advertisements

Έχεις τρια χρόνια να με πάρεις τηλέφωνο. Εάν δε με θες, πες το μου

Video

If it takes forever, I will wait for you
For a thousand summers, I will wait for you τραγουδάει με πείσμα η Lena Horne. Πόσες φορές έχουμε βάλει τον εαυτό μας στην αναμονή; τί σημαίνει βάζω τον εαυτό μου στην αναμονή; γιατί το κάνω; τι κέρδος έχω; τί μου συμβαίνει όταν η συμπεριφορά του άλλου είναι μπερδευτική; γιατί έχω την ανάγκη να μου επιβεβαιώσει ο άλλος κάτι το οποίο βλέπω; αυτά και άλλα πολλά θα προσπαθήσουμε να “αναλύσουμε” σ’ένα επόμενο ποστ. Μέχρι τότε, η πιο “χαρούμενη”, αποφασιστική version του τραγουδιού ακούγεται δυνατά!

Link

Γιατί τόση επιθετικότητα στο διαδίκτυο;

Η πρώτη βιωματική άσκηση που μας ζητήθηκε να κάνουμε την περίοδο που ήμασταν εκπαιδευόμενοι θεραπευτές ακούστηκε πανεύκολη. Αφού είχαμε χωριστεί σε δυάδες, ο ένας ξεκινούσε με μια δήλωση-πρόταση που αφορούσε τον άλλον και εκείνος, έπρεπε να επαναλάβει αυτή τη δήλωση και να πει πως ένιωθε μ’αυτό που άκουσε. Στη συνέχεια, ο πρώτος που είχε κάνει το αρχικό σχόλιο, έπρεπε να επαναλάβει το συναίσθημα και να πει εκείνος πως νιώθει.
π.χ. –Είσαι αναιδής. -Σ’ακούω να λες πως είμαι αναιδής και νιώθω θυμό. -Σ’ακούω να λες πως νιώθεις θυμό και γίνομαι αμυντικός. -Σ’ακούω να λες πως γίνεσαι αμυντικός και νιώθω ένταση. -Σ’ακούω να λες πως νιώθεις ένταση και φοβάμαι κλπ.

Αυτό θα το κάναμε για τρία με τέσσερα λεπτά.Ο κανόνας ήταν να μιλάμε μόνο για εμάς χωρίς να ζητάμε εξηγήσεις τύπου “γιατί το είπες αυτό ή γιατί τώρα νιώθεις έτσι”. Η άσκηση αυτή συνήθως κατέληγε με κάποια ‘επίλυση’ ή όταν υπήρξε ‘αδιέξοδο’ τότε απλά αρκούσε το “ακούω πως για σένα είναι έτσι και είμαι εντάξει μ’αυτό”. Έτσι λοιπόν, το πρώτο και πιο δύσκολο πράγμα που μάθαμε ήταν να ακούμε. Ν’ακούμε, και να στεκόμαστε λίγο για να δούμε πως είμαστε μ’αυτό που ακούμε. Πολλές φορές, όταν διαβάζω στο διαδίκτυο ασύλληπτα επιθετικά σχόλια για σοβαρά ή μη θέματα ή για πρόσωπα, από τη μια απογοητεύομαι, φοβάμαι, νιώθω φοβερή ένταση και από την άλλη σκέφτομαι πως το να μη γίνομαι επιθετικός και κακοποιητικός είναι κάτι που μαθαίνεται, όπως το έμαθα και γω και τόσοι άλλοι άνθρωποι.

Το άρθρο προσπαθεί να εξηγήσει γιατί υπάρχει τόση επιθετικότητα και θυμός στο διαδίκτυο. Πρώτον, οι σχολιαστές πολλές φορές είναι ανώνυμοι ή χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, και ως εκ τούτου, δεν λογοδοτούν για την αγένεια τους. Δεύτερον, βρίσκονται σε απόσταση από το στόχο του θυμού τους και είναι πιο εύκολο να ανταγωνίζονται από απόσταση και τρίτον, μάλλον είναι πιο εύκολο να είσαι βιτριολικός όταν γράφεις παρά όταν είσαι με τον άλλον κοντά.

Επειδή οι συζητήσεις δεν συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο, οι σχολιαστές έχουν τη δυνατότητα να γράφουν μακροσκελείς μονολόγους, πράγμα το οποίο δεν θα γινόταν στη πραγματικότητα. Σημαντικό στοιχείο ο τόνος της φωνής ή κάποια χειρονομία που μπορεί να έχουν μεγάλη επίδραση στην ικανότητά μας να καταλάβουμε τι λέει κάποιος. Όσο πιο μακριά από τον άνθρωπο που κάνουμε διάλογο είμαστε, τόσο πιο δύσκολο είναι να επικοινωνήσουμε.

Ο Edward Wasserman, Καθηγητής Ηθικής Δημοσιογραφίας, σημείωσε μια άλλη αιτία αυτής της εθιστικής βιτριολικής συμπεριφοράς: κακά παραδείγματα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τα οποία θα πρέπει να περικόψουν το μίσος και το θυμό που έχουν γίνει ο κανόνας στα σχόλια μεταξύ των αναγνωστών. Είναι χρήσιμο και πολύτιμο να ακούγονται όλες οι απόψεις ενός θέματος, αλλά δεν είναι πολύτιμο να υπάρχουν προσωπικές επιθέσεις ή να υπάρχουν μηνύματα με εξαιρετικά θυμωμένο ύφος. Ακόμα και κάποιος που κάνει κάποιο νόμιμο σχόλιο αλλά με θυμωμένο ύφος, βλάπτει τη φύση του επιχειρήματος, γιατί παροτρύνει και τους υπόλοιπους να ανταποκριθούν με τον ίδιο τρόπο.

Ο Καθηγητής συμπληρώνει: “Εάν σε κάποια ιστοσελίδα μένουν σχόλια τα οποία κάνουν προσωπικές επιθέσεις με τον χειρότερο τρόπο, τότε, στέλνετε το μήνυμα πως αυτή είναι μια αποδεκτή ανθρώπινη συμπεριφορά”

Πολλές φορές είναι δύσκολο να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας και όλοι μας κάποιες φορές έχουμε ξεφύγει και έχουμε κάνει κάποιο σχόλιο που ίσως το έχουμε μετανιώσει. Ίσως να είναι μια ευκαιρία να δούμε τι σημαίνει για εμάς το διαφορετικό, πότε αισθανομάστε απειλή από κάποια διαφορετική άποψη. Απλά να το παρατηρήσουμε. Αυτό θα μας δώσει τη δυνατότητα της αλλαγής καθώς και τη δυνατότητα ανάληψης της ευθύνης των επιλογών.

38

Ο περισσότερος κόσμος κάνει την ανασκόπηση της χρονιάς τέλος Δεκεμβρίου. Είμαι απ’αυτούς που την κάνουν στα γεννέθλιά τους ίσως γιατί είναι μέσα Αυγούστου, το καλοκαίρι σιγά σιγά φτάνει στο τέλος και ο Σεπτέμβριος, ο οποίος ευνοεί τα νέα ξεκινήματα, είναι κοντά.

Η χρονιά που πέρασε, τα 37, θα τα θυμάμαι ως μια καλή και εποικοδομητική χρονιά. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως δύσκολα θα παραδεχτώ πως είμαι ευχαριστημένη με τον εαυτό μου -και όχι επειδή είμαι τελειομανής-. Ήταν η χρονιά που έμαθα τα πάντα βιωματικά και παρόλο που κάποια μαθήματα ήταν δύσκολα, είναι και αυτά που θα μείνουν περισσότερο -λόγω του βιωματικού τους χαρακτήρα-. Τί έμαθα λοιπόν;

Πως δεν είναι υποχρεωτικό να παίρνω τα πάντα προσωπικά και κατάκαρδα και πως πολλά απ’αυτά που συνέβησαν, συμπεριφορές ανθρώπων που με ταλαιπώρησαν και με πλήγωσαν, είχαν να κάνουν μ’έμένα πολύ λιγότερο απ’ό,τι νόμιζα. Να πενθώ για τις απώλειες όταν συμβαίνουν. Να μην περιμένω κάποιον ν’αλλάξει γνώμη για κάτι. Ή μάλλον, πιο σωστά, να μη βάζω τον εαυτό μου σε κατάσταση αναμονής. Συνεχίζω τη ζωή μου και εάν αλλάξει κάτι στην πορεία και τα δεδομένα τα δικά μου είναι ίδια, πάρα πολύ ωραία (μεγάλο μάθημα και θ’ακολουθήσει σχετικό πόστ). Να μην κάνω τον διαμεσολαβητή σε σχέσεις άλλων χωρίς να μου ζητηθεί. Δύσκολα μπορεί να πιστέψει κάποιος πως είσαι τόσο ufo και δεν έχεις κρυφή ατζέντα απλά θες να βοηθάς (αν και η επόπτρια μου ισχυρίζεται πως πίσω απ’αυτό το ρόλο κρύβεται υποτίμηση και πως δεν θεωρώ τους άλλους αρκετά ικανούς). Να φτιάχνω καροτόσουπα. Να σταματάω να λέω στον εαυτό μου πως θα είσαι έτοιμη να κάνεις κάτι εάν είσαι τέλεια σ’αυτό, εάν οι συνθήκες είναι ιδανικές κλπ (κούραση και ταλαιπωρία).

Το πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι. Μεγάλο cliche, το ξέρω. Φέτος, οι φίλοι μου έδωσαν χρόνο και ενέργεια απλόχερα. Η Τζένη, φίλη απ’το δημοτικό, ο άνθρωπος με την αστείρευτη υπομονή ο οποίος θ’ακούσει και θ’αναλύσει τα ίδια και τα ίδια 52 φορές και θα τ αντιμετωπίζει σαν να τα έχει ακούσει πρώτη φορά. Πάντα θα βρίσκει μια κολακευτική δικαιολογία για τις επιλογές μου, παραλείψεις κλπ που θα τη στηρίζει με μεγάλη σιγουριά. Η Λίγκα Λου, ένας απο τους πιο κανονικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Συζητάμε για τα πιο σοβαρά μέχρι τη μεγαλύτερη μπούρδα. Ο άνθρωπος που θα του πεις τον πόνο σου, θα σε ακούσει με μεγάλη προσοχή, θα πάτε μια βόλτα στη θάλασσα, θα σου μαγειρέψει απίστευτα και εκεί, πάνω στο φαγητό, θα σου πει τη γνώμη της. Η Βικτώρια, πολύτιμη φίλη και εξαιρετική συνάδελφος. Παρόλο που μένει σ’άλλη πόλη, η καθημερινή επικοινωνία είναι απαραίτητη. Ο άνθρωπος που ξέρει να σε “ισιώνει” με μια φράση, που όταν βρισκόμαστε δεν σταματάμε να μιλάμε και να γελάμε.
Ο Λεωνίδας, με τον οποίο ξενυχτάω όσο δεν έχω ξενυχτήσει από την εφηβεία μου και μετά, μου εξηγεί με τροπο κατανοητό τι είναι η ΑΟΖ, πολιτικούς όρους που δεν ήξερα πως υπάρχουν, θέματα αισθηματικής φύσης, αλλά κυρίως γιατί πολλές φορές δεν χρειάζεται να μιλάμε για να περνάμε καλά. Δεν είναι όμως σημαντικοί επειδή ήταν δίπλα μου στα δύσκολα. Είναι σημαντικοί, γιατί στη χαρά μου ήταν εκεί και πανηγύριζαν.

Τέλος, θα έρθει η στιγμή εκεί που δεν το περιμένεις, θα δεις κάποιον που χωρίς να τον ξέρεις, θα θες όσο τίποτα άλλο να μάθεις τα πάντα για εκείνον και κάθε φορά που βλέπεις κάτι που σου αρέσει ή σ’ενθουσιάζει, θα θες να τον πάρεις τηλέφωνο να του το πεις, ή να του στείλεις με μέιλ μια φωτογραφία.
Καλή μου Χρονιά λοιπόν